Και αυτό δεν είναι απλώς μια αόριστη αίσθηση αλλά η καθημερινότητα που ζούμε αφού το βλέπουμε:
Στους λογαριασμούς του ρεύματος, με ένα κράτος που δεν κατάφερε να απεξαρτηθεί από τα ορυκτά καύσιμα.
Στη φονική πυρκαγιά στη Λεμεσό, όπου φάνηκαν σοβαρά κενά στη διαχείριση κρίσεων.
Στο videogate, που αποκάλυψε τη νοοτροπία της εξουσίας.
Στη διαχείριση του αφθώδους πυρετού σήμερα.
Τα υπερκέρδη των τραπεζών που προέκυψαν τα τελευταία χρόνια δεν σχετίζονται με οργανική ανάπτυξη ή νέες επενδύσεις. Είναι αποτέλεσμα εξωτερικών συνθηκών, όπως οι αυξήσεις επιτοκίων στην Ευρώπη, και για αυτό χρειάζονται διαφορετική αντιμετώπιση από το συνηθισμένο επιχειρηματικό κέρδος.
Σε πολλά κράτη-μέλη εφαρμόζονται ήδη προσωρινοί μηχανισμοί φορολόγησης αυτών των απροσδόκητων κερδών, με στόχο μια πιο δίκαιη κατανομή των βαρών σε περιόδους οικονομικής πίεσης.
Στην Κύπρο, το ολιγοπωλιακό μοντέλο της τραπεζικής αγοράς και η μεγάλη άνοδος των επιτοκίων δημιούργησαν κέρδη που δεν αντανακλούν πραγματικό ανταγωνισμό. Την ίδια στιγμή μάλιστα που τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις συνεχίζουν να πιέζονται.
Για αυτούς τους λόγους τα απροσδόκητα υπερκέρδη πρέπει να φορολογούνται με τρόπο στοχευμένο, προσωρινό και διαφανή, ώστε να ενισχύεται η κοινωνική συνοχή και να υπάρχει ένα πιο ισορροπημένο πλαίσιο ανάμεσα στον χρηματοπιστωτικό τομέα και την οικονομία στο σύνολο της.
